Magdalena Lisak

„Schubertowska sonata to świat muzyki absolutnej, i tak ją zdefiniowała pianistka. Niezwykle skupione, spokojne , lecz pełne wewnętrznego żaru wykonanie zbliżyło Schuberta do Beethovena. Jak się udało Lisakównie zmusić steinwaya, by dźwięczał i cieszył barwami ponad swoje „fizyczne” możliwości, to już sekret pianistki, Chyba, że sam Schubert muskał struny z zaświatów.”

Silesia prezentuje

„Takie wyczucie poligeniczności jest wśród współczesnych mistrzów fortepianu zjawiskiem unikatowym. Niewielu pianistów czuje i rozumie paradoksalność, którą tak chętnie zaklinają w muzyce współcześni kompozytorzy. Dla większości z nich kongenialne etiudy Ligetiego są praktycznie niedostępne – tym większa wartość pianistyki Lisak.”

Dwutygodnik

„W tym teatrze nō muzyka Chopina odgrywała bez wątpienia wielką rolę – rolę solową, bowiem do interakcji doszło jedynie w kulminacyjnej sekwencji tańca z wachlarzem, pobudzonego Nokturnem. Magdalena Lisak swą grą wtopiła się idealnie w japońską miękkość, dziwność, inność (dziękuję jej za weryfikację utworów wybranych do sztuki przez autorkę i reżysera).”

Ruch Muzyczny